Schizofrenia

Schizofrenia

„Zabiegł mu z grobów człowiek opętany duchem nieczystym, który miał miejsce w grobach, i nie mógł go już nikt łańcuchami związać, bo często będąc w pęta i łańcuchy związany, łańcuchy rozrywał i kajdany kruszył i nie mógł go nikt ukrócić. A zawsze we dnie i w nocy był w grobach i w górach, krzycząc i tłukąc się kamieniami, i spytał go: Jak ci na imię? I rzekł mu: na imię mi wojsko, albowiem nas jest wielu.”

- Taki opis schizofrenii można znaleźć w Piśmie Św .

Schizofrenia jest chorobą, która najdłużej zatrzymała znamię opętania przez moce tajemne. Padaczkę, depresję wyodrębniono jako choroby już w starożytności. O schizofrenii mówi się dopiero od drugiej polowy ubiegłego stulecia, kiedy jej objawy poddano próbom klasyfikacyjnym. Wśród sławnych osób szczególnie ze świata artystycznego cierpiących na schizofrenię wymienia się między innymi Alfreda Kubina, o którym mówi się, że bez własnych przeżyć psychotycznych nie mógłby stworzyć tak dziwnej i groteskowej wizji, jaką dał w swoim dziele „Po tamtej stronie".

Cierpieli na nią także J. Ensor, C. F. Hill Josephson, głośna francuska małarka amatorka występująca pod pseudonimem Edmund Monsiel. Na liście tej znaleźć można także sławnych muzyków, aktorów, dla których choroba stała się źródłem artystycznych natchnień.

Nie jest, oczywiście, prawdą że schizofrenia jest chorobą która budzi w człowieku drzemiące talenty przeistaczającego chorego w artystę, tak samo jak nie jest prawdą, że dotyka ona osoby o wrażliwej artystycznej osobowości.

Schizofrenia jest przede wszystkim chorobą ludzi młodych. Najczęściej występuje miedzy pokwitaniem a pełną dojrzałością tj. mniej więcej pomiędzy 15 a 30 rokiem życia. W dzieciństwie spotyka się tylko poszczególne fragmenty schizofrenii, jak autyzm, dziwaczność zachowania lub mowy, ataki lęku z omamami.

Częstość występowania schizofrenii u kobiet i mężczyzn jest taka sama. Zapada na nią około 1 proc. populacji. Schizofrenicy stanowią od jednej czwartej do polowy ogółu pacjentów szpitali psychiatrycznych. Wielu specjalistów podkreśla fakt dziedziczenia choroby, choć nie wszyscy zgadzają się z tą teorią.

Początek choroby może wyglądać różnie. Czasami rozpoczyna się nagle, dramatycznie nie pozostawiając wątpliwości że ma się do czynienia z chorobą umysłową Może to być, atak szału, silne podniecenie, z dominującym zwykle uczuciem lęku, rozkojarzenie, niesystematyzowane urojenia, omamy, samookaleczenia.

Zdarza się jednak, ze początek choroby jest powolny. Otoczenie może zauważyć, ze chory coraz częściej wyłącza się z toku rozmowy, reaguje zapatrzeniem w dal, ma dziwny wyraz twarzy, nie odpowiadający aktualnej sytuacji, niestosowny wybuch śmiechu, nienawiści. Zmiana w zachowaniu chorego może być tak dyskretna, iż epizod schizofreniczny bywa zupełnie niezauważony. Dopiero nawrót choroby w ostrzejszej formie daje powód do kontaktu z lekarzem. Zdarza się również, że początek choroby ma charakter nerwicowy. Wśród dominujących objawów można wtedy dostrzec dolegliwości hipochondryczne, neurasteniczne natręctwa. Niekiedy wybuch choroby jest na kilka dni czy miesięcy poprzedzony, krótkim epizodem niezwykłego zachowania się, niezgodnego z charakterem i dotychczasową linią życiową chorego. Podobnie jak w przypadku innych chorób wczesne rozpoznanie, które możliwe jest między innymi przy zastosowaniu czułych metod diagnostyki psychologicznej ma decydujący wpływ na efekty leczenia.

Współcześnie schizofrenia leczona jest przede wszystkim środkami farmakologicznymi. Psychoterapia jest metodą wspomagającą leczenie.