Historia leczenia histerii

Historia leczenia histerii

Chociaż współcześnie nie obserwuje się już np. wilkołactwa tzw. likantropii polegającej na histerycznych atakach szczekania i wycia, która była plagą w I w.n.e w Rzymie, nie spotyka się już tzw. "tanecznictwa", czyli ekstatycznego tańca (taniec św. Wita i taniec św. Jana), który w I4l8r. masowo szerzył się w Kolonii i Moguncji, to zaburzenia histeryczne są nadal często spotykaną postacią nerwic z jakimi zgłaszają się do mnie pacjenci. Cierpią tylko inaczej i z innych powodów.

Po raz pierwszy określenia "hysteria", które po grecku oznacza macicę, użył Hipokrates. Podobnie jak starożytni lekarze egipscy uważał on, że niezrównoważenie emocjonalne kobiet jest bezpośrednio powiązane z przemieszczaniem się macicy wewnątrz ciała, a powodem, dla którego macica rozpoczyna wędrówkę po ciele było, zdaniem Hipokratesa, niezaspokojenie seksualne. Wywodził on, że macica poddana długiej wstrzemięźliwości seksualnej wysycha, traci na wadze a następnie wędruje po ciele w poszukiwaniu wilgoci. Przesunięcie się macicy do podżebrza, wg tego znanego uczonego to powód, trudności w oddychaniu, objawu "kuli" histerycznej i drgawek podobnych do padaczki. Kiedy macica wznosi się wyżej wiążąc się z sercem, chora odczuwa lęk, ucisk w okolicy serca i skłonności do wymiotów. Jeżeli macica przytwierdzała się do wątroby - chora traciła głos, zgrzytała zębami. Lokalizacja w biodrach powodowała uczucie guza w boku. W głowie- bóle w okolicach nosa i oczu.

Poza objawami swoistymi, które wywoływane były umiejscowieniem w określonej części ciała, przemieszczanie się macicy zawsze wywoływało, zdaniem starożytnych lekarzy drżenie, nadmierne pocenie się i drgawki.

Metody terapeutyczne stosowane w starożytności bazujące na takich założeniach teoretycznych, polegały na różnego rodzaju działaniach, których celem było przyciągniecie macicy do normalnego położenia. Stąd też zalecano kobietom smarowanie warg sromowych różnymi maściami, okadzanie narządów rodnych dymem z żywicy, siadanie na odpowiednio przyrządzonych wałkach płóciennych z trocin, wprowadzano do pochwy różnego rodzaju krążki, których celem było utrzymanie macicy we właściwym położeniu i zapobieganiu jej wędrówkom.

W okresie średniowiecza, pochodzenie chorób psychicznych wiązało się z wiarą w opętanie przez diabła. Do leczenia zaburzeń histerycznych stosowano odpowiednie modlitwy. Mnożyły się wtedy doniesienia o tzw. cudownych uzdrowieniach.

Ceremonie wypędzania złych duchów miały zazwyczaj charakter widowiskowy, gromadziły tłumy ludzi, czyniąc osobę nawiedzoną centrum powszechnego zainteresowania.

Silne emocje towarzyszące egzorcyzmom doprowadzały do swoistego rodzaju katharsis, które w efekcie prowadziło do ustępowania objawów histerycznej ślepoty, paraliżu etc.

Pierwszym, który zwrócił uwagę na emocjonalne uwarunkowanie zaburzeń histerycznych był angielski chirurg i okulista Robert Carter. Stosowane przez niego "leczenie moralne" w zasadzie przetrwało do dziś pod postacią określonych reguł postępowania psychoterapeutycznego.

Zachęcanie chorego do mówienia o własnych przeszłych i teraźniejszych problemach, dolegliwościach, obawach, to podstawowa technika lecznicza stosowana w psychoterapii. Objawy histeryczne moją bowiem ścisły związek z wydarzeniami w życiu pacjenta. Dotarcie do nich, pomoc w zrozumieniu przyczyn powstałego zaburzenia, rozwiązanie wewnętrznych konfliktów prowadzi zwykle do ustąpienia dolegliwości.

Leczenie zaburzeń histerycznych prowadzone jest przede wszystkim przez psychoterapeutów. Środki farmakologiczne rzadko kiedy prowadzą do zaniku objawów. Nawet jeżeli w wyniku farmakoterapii następuje poprawa samopoczucia, to zwykle po pewnym czasie pojawia się inny objaw.

Skutecznym sposobem likwidowania objawów histerycznych jest także hipnoza, która wykorzystywana jest także przez współczesnych specjalistów.