Dlaczego kradnie

         Zabieranie cudzych rzeczy we wczesnym dzieciństwie, tj. od roku do 3 lat, jest zjawiskiem dość powszechnym.            

Trudno jednak takie zachowanie malucha traktować w kategoriach kradzieży. W tym wieku dziecko nie jest na tyle świadome, by rozumieć dlaczego zabieranie do domu zabawki kolegi jest naganne, nie potrafi odróżnić pojęcia mojej własności od cudzej. Wydaje się więc niepotrzebne ostre, kategoryczne zwracanie uwagi i wytwarzanie w dziecku silnego poczucia winy.Trudno jednak przechodzić do porządku dziennego nad kradzieżą dokonana przez 7, 8-latka czy nastolatka. Dziecko w tym wieku, jest najczęściej w pełni świadome, że zabiera cudzą własność. Kradzież dokonywana jest więc rozmyślnie, a przywłaszczone rzeczy chowane są przed dorosłymi. Jakie są najczęstsze przyczyny kradzieży u starszych dzieci, i jak się w takich sytuacjach zachować? Zacznijmy może najpierw od oceny psychologicznej sytuacji, w których dziecko ujawnia tego typu skłonności.Pomijają kwestię ekonomicznej sytuacji rodziny, gdzie kradzież nie jest psychopatologicznym objawem a, niestety, koniecznością np. zaspokojenia głodu /takie sytuacje mają miejsce/, dziecko dokonujące kradzieży najczęściej funkcjonuje w zaburzonych relacjach rodzinnych. O ile w pierwszych latach życia obsypywane było przez rodziców czułościami, funkcjonowało z poczuciem, że jest ważne i kochane, o tyle w wieku 7 - 9 lat rodzice zaczynają zwykle poświęcać mu coraz mniej uwagi traktując, że jest na tyle duże, że powinno umieć samo zorganizować sobie zajęcia i zająć się sobą. Dziecku nie jest łatwo godzić się z utratą zainteresowania rodziców. Jeżeli powstałą lukę w zaspokajaniu poczucia własnej ważności, potrzeby bycia kochanym, docenianym etc. potrafi zaspokoić sobie w bliskich relacjach uczuciowych z rówieśnikami, wtedy adaptuje się do tej sytuacji. Jeśli natomiast dziecko ma duże trudności w zjednywaniu sobie bliskich przyjaciół, w zawieraniu i pielęgnowaniu znajomości, wtedy próbuje zjednywać sobie kolegów przekupstwem. To z tego między innymi powodu rodzice dziwią się, dlaczego ukradzione pieniądze maluch przeznacza nie na własne potrzeby, a na kupowanie różnych prezentów kolegom.Drugi okres w życiu dziecka, w którym zaczyna odczuwać osamotnienie, to wczesne lata dojrzewania. W tym okresie szczególnie potęguje się jego nieśmiałość, wrażliwość i pragnienie niezależności. Kradzież jest czasami demonstracją własnej odwagi, momentem wkupienia się w łaski grupy. Generalnie można więc stwierdzić, że u podłoża kradzieży leży zwykle zapotrzebowanie na więcej uczucia. Jak postępować z dzieckiem, które kradnie?Przede wszystkim nie bagatelizować problemu. W sytuacji, w której istnieje bezwzględna pewność o dokonanej kradzieży należy w sposób oczywisty okazać własną dezaprobatę /nie biciem!/. Nie ułatwiać dziecku kłamstwa! Skradziony przedmiot, pieniądze muszą przez dziecko zostać zwrócone właścicielowi a rodzice powinni tego dopilnować. Nie chodzi przy tym o to, by je przy okazji upokorzyć. Dziecko zmuszone do oddawania skradzionego przedmiotu jest dostatecznie poddane negatywnym emocjom. Pora przy tym na przemyślenia, czy dziecko nie potrzebuje przypadkiem większej czułości, większego zainteresowania się jego problemami w kontaktach z grupą rówieśniczą. Warto przy tym rozeznać się, w jakim towarzystwie ostatnio przebywa. Zdarza się bowiem, że nastolatek bywa już uwikłany w różnego rodzaju ciemne sprawy grupy przestępców i obawiając się zarówno o skutki przyznania się przed rodzicami do przestępstw popełnianych przez kolegów, jak i o skutki niepodporządkowania się grupie - nie rezygnuje z kradzieży.